Fragment książki „Błędy”

Udałam, że śpię. Przechyliłam głowę w kierunku jego ramienia i lekko, bezwiednie opadłam, osunęłam się, dotykając go. Teraz dokładnie czułam zapach jego perfum, intensywny, męski. Czułam ciepło jego szyi. On też przybliżył się lekko, też niby bezwiednie, jakby we śnie. Przez chwilę poczułam, jakbyśmy znali się od wielu lat i teraz wracali do naszego domu rodzinnego. Jesteśmy szczęśliwi, zakochani, nierozłączni. Patrzyłam przez przymrużone powieki na jego piękne ręce leżące na kolanach i przez chwilę zapragnęłam, żeby mnie nimi dotykał. Poruszyłam się lekko i zsunęłam leżący na mnie pled. Podniósł go delikatnie z moich kolan i lekko, nie budząc mnie, okrył. Wzruszył mnie tym gestem. Było w nim tyle ciepła i szczerości. Poczułam łzy szczypiące pod powiekami. Jak dawno temu ktoś tak troskliwie otulał moje ciało? Wstydziłam się sama siebie. Nieznajomy mężczyzna wzbudził we mnie uczucia, które już tak dawno temu porzuciłam, schowałam gdzieś na dnie najgłębszej szuflady. Dotarliśmy na miejsce. W Amsterdamie nasze drogi rozeszły się. Przed wyjściem z samolotu dał mi wizytówkę z numerem telefonu: Alexander Bach, inżynier. Dałam mu swoją. – Być może spotkamy się jeszcze? – powiedział, na pożegnanie całując mnie w rękę. – Być może… – odpowiedziałam, patrząc, jak odchodzi i za chwilę odjeżdża czekającą na nie niego limuzyną. Za oknem deszcz uderzał o szyby i balkonową barierę, miotał gałęziami drzew, pochylając je na wszystkie strony, dociskając do ziemi. Wino znużyło mnie, chciałam już spać. Wstałam, człapiąc do łóżka, potykając się o drgający telefon. Nie odebrałam. Było zimno, przymknęłam okno i zasunęłam grube firany. W pokoju zrobiło się ciemno. Nawet światło latarni przez nie nie przenikało. Po szybach spływały szybko strugi wody, jedna za drugą, popychając się. Burza rozpętała się na dobre.